देशले धेरै आन्दोलन देखिसक्यो। नाराहरू चर्किएका छन्, सडकहरू तातेका छन्, भावनाहरू उकासिएका छन्। तर प्रश्न अझै उस्तै छ—हामी कहिले कामतर्फ फर्किने?
जेन्जी आन्दोलनपछि सम्पन्न निर्वाचनले देशलाई दुईतिहाइको सरकार दिएको छ। यस्तो अवसर इतिहासमा बारम्बार आउँदैन। तर दुर्भाग्य, हामी फेरि उही पुरानो चक्रमा घुम्न थालेका छौं—सानो घटनालाई बहाना बनाएर सडक तताउने, अस्थिरता निम्त्याउने!
कानूनको शासन मान्ने हो भने, कुनै व्यक्तिलाई अनुसन्धानका लागि लगिँदा त्यसलाई राजनीतिक रंग दिएर आन्दोलनको आगो बल्काउनु कति उचित हो? राज्य विधि र प्रणालीले चल्छ—भीड र दबाबले होइन।
अब प्रश्न सीधा छ— हामी परिपक्व नागरिक बन्ने कि सधैं भावनामा बग्ने?
अहिले देशको वास्तविक आवश्यकता के हो?
- विद्यार्थीहरूको भविष्य—नयाँ शैक्षिक सत्र सुरु हुँदैछ
- किसानको जीवन—बिउ, मल, सिँचाइको संकट समाधान गर्नुपर्ने बेला
- प्राकृतिक जोखिम—बर्खा नजिकिँदैछ, बाढी र पहिरोको तयारी अनिवार्य छ
यी समस्याहरू नाराले होइन, नीति, योजना र कामले मात्र समाधान हुन्छन्।
तर विडम्बना हेर्नुहोस्—
जनताको समस्या सुन्नुपर्ने नेताहरू फेरि सडकमा भीड उतार्न व्यस्त छन्!
के यही हो नेतृत्व? कि जिम्मेवारीबाट भाग्ने सजिलो बहाना?
अब समय आएको छ—
सरकारलाई काम गर्न दिनुहोस्,
तर आँखामा पट्टी बाँधेर होइन।
सहयोग पनि गरौं, निगरानी पनि गरौं।
गल्ती भए सच्याउन दबाब दिऊँ—तर देश जलाउने शैलीमा होइन, देश बनाउने शैलीमा।
देश कुनै एक नेता, दल वा समूहको सम्पत्ति होइन— यो हामी सबैको साझा जिम्मेवारी हो।
यदि साँचिकै देशप्रति माया छ भने— विध्वंसको बाटो होइन, संयमता र सहकार्यको बाटो रोजौं।
अब सडकमा कराउने समय होइन— कामको नतिजा माग्ने समय हो।
सरकारलाई काम गर्न दिऊँ… तर काम नगरेमा जवाफ माग्न पनि नछोडौं।
लेखक ग्रीनसिटी हस्पिटलका अध्यक्ष एवं चक्रपथ सरसफाइ अभियानका संयोजक हुनुहुन्छ ।
