नेपालको पछिल्लो निर्वाचनले केवल सत्ता परिवर्तन मात्र गरेको छैन, यसले राजनीतिक संस्कार, संगठन संरचना र जनसम्बन्धको वास्तविकता नाङ्गो पारेको छ। दशकौंदेखि “संगठन बलियो बनाऊ, पार्टी बलियो हुन्छ” भन्ने नारा लगाइयो। तर आज प्रश्न उठेको छ—संगठन धेरै भएर के भयो, परिणाम किन आएन?
आज बजारमा एउटा बहस तातेको छ—कर्मचारी युनियन, पार्टीगत सङ्घ–संस्था, भातृ संगठनहरू खारेज गर्ने कुरा। यो केवल प्रशासनिक सुधारको बहस होइन, यो त राजनीतिक आत्माको परीक्षण हो ।
संगठन: उद्देश्य कि औपचारिकता ?
जुन उद्देश्यका लागि यी संगठनहरू जन्मिए—जनतासँग जोडिन, विचार विस्तार गर्न, नीति कार्यान्वयन गर्न—के आज ती भूमिकामा छन्?
यदि संगठनकै भीडले पार्टी जित्ने हो भने,
किन जनताले विकल्प रोजे?
यदि संरचना नै शक्ति हो भने,
किन सीमित संरचनाले ठूलो सफलता हात पार्यो?
यी प्रश्नहरू सामान्य छैनन्—यी प्रश्नहरूले राजनीतिक इमानदारीको जग हल्लाइरहेका छन्।
जब संगठन ‘सेवा’ होइन, ‘स्वार्थ’ बन्छ
कटु सत्य के हो भने, धेरै संगठनहरू आज
- विचारको मञ्च होइन, भागबण्डाको केन्द्र बनेका छन्
- सेवाको माध्यम होइन, पहुंचको सिँढी बनेका छन्
- जनताको आवाज होइन, व्यक्तिगत प्रभावको प्रदर्शनस्थल बनेका छन्
जनताबाट टाढिएको संगठन, केवल पद बाँड्ने क्लबमा परिणत भएको छ।
यस्तो संगठनले पार्टीलाई बलियो बनाउँदैन—बरु बोझ बनाउँछ।
नैतिकता: हराएको शब्द कि पुनर्जीवित हुने समय ?
यदि कुनै संगठनले आफ्नो लक्ष्य पूरा गर्न सकेन भने,
यदि जनविश्वास जित्न सकेन भने,
यदि पार्टीलाई ऊर्जा दिन सकेन भने—
के नेतृत्वले जिम्मेवारी लिनु पर्दैन?
“हामी चुकेका छौं” भन्न सक्ने साहस राजनीति भित्र अझै बाँकी छ कि छैन?
यदि नैतिकता अझै जीवित छ भने—
राजीनामा, आत्मसमीक्षा र सुधारको सुरुवात त्यहीँबाट हुनुपर्छ।
जनताको सन्देश: स्पष्ट र कठोर
आज जनताले के भनेका छन्?
- “हामीलाई भीड होइन, परिणाम चाहिन्छ।”
- “हामीलाई भाषण होइन, काम चाहिन्छ।”
- “हामीलाई पदाधिकारी होइन, उत्तरदायी नेतृत्व चाहिन्छ।”
अब जनताले ब्यानर गनेर मत हाल्दैनन्— उनीहरू परिणाम हेरेर निर्णय गर्छन्।
अब के गर्ने?
प्रश्न संगठन राख्ने कि नराख्ने होइन।
प्रश्न हो—
- किन राख्ने?
- कसका लागि राख्ने?
- के उपलब्धि दिएको छ?
- अब यसको औचित्य के छ?
अब आवश्यक छ—
संगठनको संख्या घटाउने होइन, गुणस्तर मापन गर्ने
पद बाँड्ने होइन, उत्तरदायित्व सुनिश्चित गर्ने
संरचना जोगाउने होइन, विश्वास पुनर्निर्माण गर्ने
अन्तिम कुरा
लोकतन्त्र संगठनको भीडले टिक्दैन।
यो टिक्छ— विश्वासले, उत्तरदायित्वले र परिणामले।
समयले स्पष्ट संकेत दिएको छ—जनताबाट टाढिएका, उद्देश्यविहीन र स्वार्थमा डुबेका संगठनहरू अब टिक्दैनन्।अब बहस होइन, निर्णयको समय हो। अब बचाउ होइन, सुधारको समय हो।
